{dwieście osiemdziesiąt dziewięć}
Mimo tego, że sama naważyłam sobie życiowego piwa i mimo tego, że nikt nie chce go ze mną wypić, nie mogę napisać, iż jestem nieszczęśliwa. Od czasu do czasu zdarza mi się przecież chwila egzystencjalnej hossy... Istnieje też ten mały, malutki Człowiek, który (paradoksalnie) nauczył mnie życia.
Jaki byłby świat bez Ciebie, Julku? Czy gdybym rok temu wybrała inną drogę - drogę wykluczającą bycie Twoją mamą - czułabym się teraz radośniejsza, szczęśliwsza, nadal kochałabym Sławka? Możliwe, że tak. Możliwe też, że umarłabym z żałości, wpatrując się w dwie różowe kreseczki na teście ciążowym, które były pierwszą zapowiedzią Ciebie.
Nie ma właściwych dróg. Bez względu na to, co wybierzesz, ktoś zawsze będzie pokrzywdzony. Najczęściej Ty sam.wtorek, 2 grudnia 2008
09:01:09
(4) ||
Skomentuj.
{dwieście osiemdziesiąt osiem}
Na domiar tego wszystkiego Julek powiedział dziś po raz pierwszy słowo
tata. Dukał sobie już wcześniej jakieś nieskładne sylaby, ale dopiero dziś tak zgrabnie i wyraźnie powiedział
tata. Słysząc to, ze złością cisnęłam trzymaną w dłoni książką wprost w doniczkę z kaktusem, która z hukiem spadła na ziemię, roztrzaskując się przy tym w drobny mak. Julek zakwilił żałośnie i przestraszony zamachał swoimi małymi rączkami. Usiadłam obok niego, przytuliłam do siebie i powiedziałam słowa, które zaskoczyły mnie samą:
Julek, znajdziemy ci lepszego tatę, zobaczysz!.
Julek w odpowiedzi zacisnął swoje dłonie na moich palcach i ślamazarnie podniósł się na nogi. Pisnął cienko, po czym pacnął kuprem na ziemię. Ja uśmiechnęłam się, równocześnie uświadamiając sobie, że od teraz muszę być dla Juliusza kimś więcej niż tylko matką - muszę być obojgiem kochających rodziców naraz.
Tylko... Tylko czy to jest w ogóle możliwe?
poniedziałek, 1 grudnia 2008
00:25:16
(4) ||
Skomentuj.
